27-11-1924 ‘ons Pa’ 29-11-2016

27-11-1924 ‘ons Pa’ 29-11-2016

Het is vandaag 1 jaar geleden dat mijn vader is overleden aan die vreselijk slopende ziekte; Alzheimer. We zijn nu een jaar verder, een jaar zonder hem bij de verjaardagen, kerstmis, Pasen, vakanties etc etc. Eergisteren zou het zijn verjaardag zijn geweest. We hebben met z’n allen het glas op hem geheven.
Ik mis je Pa. Ik mis onze discussies, de verhalen van vroeger, de geschiedenis van Eindhoven….. Zonder jou is het anders.

Een jaar geleden bij de crematie zei ik het volgende…

Hey Pa,

92, ik moet het nog maar zien te worden zei ik vaak tegen je. Wat dat betreft loop ik nog dik 35 jaar achter je.
92, waarvan 90 jaar in blakende gezondheid en had je zelfs nog nooit een dokter gezien.
Oké, op één moment na dan, toen mocht je zelfs met een gele bus naar het ziekenhuis en daar weten ze tot op de dag van vandaag niet waar die plotselinge uitdroging vandaan kwam. 2 dagen later zat je overigens weer thuis alsof er niets was gebeurd, de krant te lezen.

De laatste 2 jaar waren duidelijk anders. Het begon met vergeetachtigheid, maar dat is normaal als je oud wordt, maar je persoonlijkheid veranderde ook. Er was meer aan de hand.
Toen een jaar geleden de diagnose werd gesteld dat je leed aan een zeer progressieve en agressieve vorm van Alzheimer, viel alles op z’n plek.
Nooit zal ik vergeten hoe hulpeloos je mij aankeek en hoe machteloos ik mij op dat moment voelde toen ik je vertelde wat de arts mij had verteld. Je tikte op je hoofd en zei; “Er is iets niet goed hier”. Je wist het en toch had ik het gevoel dat je niet ten volle besefte wat je te wachten stond.
Alzheimer, een sloper noemde ik het. Het meest trieste van deze ziekte is dat ik een welbespraakte, intelligente man zag veranderen in iemand die al zijn goede en leuke herinneringen zag verdwijnen en op het laatst zelf niet meer kon zeggen hoe die bruine korrels in dat pak op tafel heet die hij op zijn boterham strooit.

In de vele uren dat ik de laatste dagen bij je aan je bed zat ging ik samen met je “down memorylane”. Mooie herinneringen hebben we zeker samen. Wat was ik trots toen ik 4 jaar was, je hand vasthoudend naast de auto, een witte Vauxhall Victor, liep. Samen met mama stonden wij je dan op te wachten.
Schaken was een spelletje dat je graag speelde. Vele partijen heb ik het tegen je moeten afleggen, tot die dag dat ik eindelijk van je wist te winnen. Je stond op, knoopte je jasje dicht en gaf mij een hand. Ik voelde mij heer en meester die dag. Daarna hebben wij nooit meer schaak gespeeld.

Je hebt mij meer dan eens uit de penarie geholpen. Wat was ik blij dat jij toevallig op het politiebureau was toen mijn Mini daar stond voor technisch onderzoek nadat Stijn bijna thuis voor de deur werd aangehouden. Die uitbouw was niet helemaal volgens de regels en dat wist ik natuurlijk ook wel. Wat had jij een lol en liet je ons zweten toen wij het verhaal moesten vertellen. Wij wisten niet dat jij achter de schermen alles al had geregeld.
Maar ook jij kon af en toe de gemoederen in beweging brengen. Het bod bij de Domeinen op een brandweerauto van de BB was zo’n moment. Wat hebben wij gelachen toen bleek dat je niet een bod op 1 maar op 23 brandweerauto’s had gedaan en jij zelfs de uitverkorene bleek te zijn. Ons moeder witheet en Stijn en ik waren de straat al aan het indelen voor de parkeerplaatsen. Het liep allemaal met een sisser af toen iemand anders het bod overnam. Het idee wat je had, een brandweerauto ombouwen tot camper was natuurlijk helemaal niet zo slecht en paste perfect bij de dromen die je had de wereld in een huis op wielen te verkennen. Een paar jaar later is dat huis er wel gekomen, zij het zonder wielen en het stond in Zeeland. 25 jaar hebben we daar heel veel plezier gehad.

Reizen was je passie en dat deelde je graag met ons. Noord en Zuid America heb ik met je mogen ontdekken. Onze reis met de hele familie naar Brazilië was onvergetelijk en bijzonder, maar de mooiste reis in mijn herinnering blijft de mannentrip naar Buenos Aires en Montevideo. Het was ook daar dat ik je vertelde dat je weer Opa ging worden. Wat was je trots en blij.

Op vrijdag voor je verjaardag zei ik je dat je rustig mocht gaan als je dat wilde. Ik zei je dat ik mij geen betere papa had kunnen wensen. Je ogen werden nat en een traan liep over je wang.

Pa, bedankt…
Bedankt dat je mijn Pa bent. Adiós

O ja, mocht je je afvragen waarom ik een stropdas draag want die draag ik toch al lang niet meer. Dat klopt, deze is van jou en vandaag draag ik die voor jou.

deel dit bericht op: